Crkva

Umro je Marko, rodio se Artemije

Povodom imendana Vladike Artemija, objavljujemo pesmu nepoznatog autora. Ona govori o početku monaškog života vladike Artemije. I kao monah, i kao iguman Crnorečki, i kao episkop Eparhije raško prizrenske i danas kao episkop Eparhije raško prizrenske u egzilu, vladika Artemije služi Bogu kako su to činili Sveti Sava, Sveti Nikolaj Žički, Sveti Justin Ćelijski i svi Sveti oci. Molimo se Bogu da našeg vladiku Artemija održi u zdravlju, snazi i mudrosti na dobro Crkve i naroda! Na mnogaja ljeta sveti vladiko!

Uredništvo Borba za istinu

Pokajanje Artemija Marka

pravoslavna narodna pjesma

1

MONAH

Netko bješe Artemije Marko,

dični Srbin iz Lelića Grada,

iz Lelića Kule Nikolića,[1]

đe se zemlja s Nebesima grli,

đe se Nebo na zemljicu spušta,

đe Ćelije Duh Sveti miluje.

Nađe Marko tu blago skriveno,

u ćelijskom polju zakopano;

pa radostan ode, sve prodade,

kupi njivu sebi u Ćelije.[2]

I posija sjeme gorušično

da poraste u drvo veliko.[3]

Tu ču Slovo s usana Justina,

blagovjesnog Avve svesrbskoga:

Pokajte se! Približi se Carstvo![4]

On posluša zapovjest Spasovu

i preslavnu Blagovijest Carstva,

te sav sebe pokajanju dade.

Tu se Marko u Hrista zaljubi,

duša mu se sva Nebom ispuni,

i sve zemno prašini ostavi.

Pa se mlađan zamonaši Marko,

u Ćelije svete Arhangelske,

Lavru svetu Svetih Nemanjića.

Tu on pade pred stope Justina,

moleć Avvu: „Primi me za sina“;

pade zemlji ležeć krstobrazan,

proseć Avvu: „Izrasti mi krila“.[5]

Tu mu Avva kosu odsjekao,

u crnu ga rizu obukao;

Crnu rizu sv’jetlijeh Anđela,

što prečisto na Nebesah žive,

Svjetlošću se Živom opijaju

i na zemlju crnu ne gledaju.

Te on primi krst na pleća svoja,

blagi jaram Hrista preblagoga.[6]

Upisa se u vojsku Hristovu,

opolči se na vraga ljudskoga,[7]

i obuče sveoružje Božje:[8]

primi oklop, toke neprobojne,[9]

i štit vjere, oružje pobjede,[10]

brojanicu, redenik bez kraja.

Odreče se od sebe i sv’jeta

odreče se od laži i gr’jeha,

vjenča svoju sa Istinom dušu,

srazape se Hristu na Golgoti,

da on s Hristom smrću smrt pogazi

i da smrtno bezsmrćem oživi.

Umr’je Marko, Artemij se rodi,

nova duša suzom omivena.

Smiren inok tad i đakon posta,

liturđiju da on đakonstvuje.

U zlo vr’jeme, u gladne godine,

uhljebi se kraj Trpeze Božje.

Te on stade mudrosti se učit,

prenebesnoj Svetoj Premudrosti

koja s Neba u Hristu je sišla

u sinove ljudske poginule,

da ih digne iz smrti i laži,

i u Sebe zabludjele vrati.[11]

(Nastavlja se: sledeće pevanje „Otšelnik“)


[1] Misli se na rod Velimirovića, koji se sada ponosno može zvati po svojem najvećem sinu i ocu, Vladiki Nikolaju.

[2] Matej 13:44

[3] Matej 13:31-32

[4] Matej 4:17

[5] Misli se na ravnoanđeosko monaško življenje, i na dva krila monaha kojima se on uznosi Bogu – post i molitvu (ili delanje i sazrcanje…).

[6] Matej 11:29

[7] Na đavola; opolčiti se, stati u borbeni stroj (puk).

[8] Efescima 6:13: sveoružje je kompletna borbena oprema.

[9] Monaška odežda, paraman i shima kao oklop.

[10] Krst; u činu monašenja, predajući novom monahu krst, iguman govori: „Primi, brate, štit vere, krst Hristov“.

[11] Tj. da ljude zabludele u laž vrati Sebi, Istini, i učlani u Telo Svoje (učleni=učini členovima, udovima Svojim).

Hvala na poverenju! Molimo vas podelite, širite istinu!