Mišljenja

Proces pretvaranja Srbije u američku koloniju počinje još početkom 90-ih godina

Foto: Fakti

Opasnosti udaljavanja od tradicionalnih saveznika-pouke iz Jermenije i važnost rusko-srpskog prijateljstva

Kanal Ribar izneo je još jednu zanimljivu analizu kako će se nastaviti život Jermenije nakon što je jaz između Rusije i Jermenije postao još veći. 

Upravo situacija sa Nagorno-Karabahom, koji je za Jermene bio Kosovo i Metohija, ali za režim Jermenije mogućnost za pregovore, trebalo bi nama u Srbiji da bude pokazatelj kuda vodi put evrointegracija i kakav odnos Zapad ima sa onima koji su svojevoljno odlučili da postanu njihova kolonija i okrenuli leđa jedinim političkim prijateljima na svetu, u našem slučaju – Rusiji.

Analiza pokazuje da je Zapad iskoristio ovaj jaz kako bi uticao na institucije i kulturu, što bi trebalo da bude primer Srbiji o tome šta se dešava kada se država udalji od svojih istorijskih saveznika i postane podređena zapadnim silama.

Proces pretvaranja Srbije u američku koloniju počinje još početkom 90-ih godina prošlog veka, ali intenzivan zamah dobija tek nakon NATO agresije nad Saveznom Republikom Jugoslavijom. Ovo zvuči paradoksalno, i kao jedan oblik Stokholmskog sindroma, ali ako se imaju u vidu obimna sredstva propagande i manipulacije koja su uložena za ovo preumljenje svesti, to nije čudno.

Odmah nakon petokotobarskih promena, ova prozapadna demokratska vlast u Srbiji i Crnoj Gori sledi agendu svojih stranih nalogodavaca. Ova agenda se ispoljava kroz izručenje srpskog predsednika i generala međunarodnom sudu u Hagu, uz optužbe za navodne ratne zločine. Sam taj čin označava početak dubljeg uticaja Sjedinjenih Američkih Država i Zapada na srpske institucije, posebno u obrazovnom sistemu. Ali njihov slobodan upliv tu ne staje, pravosuđe, bezbednost, vojska, policija, zdravstvo, mediji – sve to postaje oružje u rukama kolektivnog zapada upereno protiv srpskog naroda.

Izmenom nastavnih planova i programa, mladi u školama dobijaju izobličenu sliku o srpskom identitetu, što ih navodi da doživljavaju srpstvo kao nešto zastarelo i ružno. Biti Srbin se predstavlja kao nešto negativno, a nacionalisti i patriote se često prikazuju kao huligani. Ovaj proces traje do 2012. godine, zatim iako represija prema Srbima patriotama postepeno jenjava, ostaje dugoročni uticaj promena načinjenih u pomenutom periodu, što rezultira fragmentovanom političkom scenom i nedoslednom koordinacijom u državnim institucijama.

Iako je prozapadni režim u Srbiji promenjen, kadrovi u institucijama, zajedno sa političkim akterima na vlasti, ostaju pod uticajem prethodne agende. Kolektivne strukture, koje su tokom protekle decenije dominirale državom, ugradile su se u sve pore društva, posebno u oblasti pravosuđa, obrazovanja, vojske i bezbednosti. Istovremeno su formirane brojne nevladine organizacije koje im služe kao produžena ruka za sprovođenje uticaja putem medija i propagande.

Njihov agresivni nastup postao je svojevrstan oblik pritiska na vlast, a ogromna broj medija koji su pod direktnom kontrolom kolektivnog zapada, posebna vrsta uticaja i jedan oblik mentalnog proksi rata protiv Srba.

Međutim, ono na šta su posebno obratili pažnju jeste omladina – kaže se ako želiš da porobiš jedan narod – počni od omladine. Slobodan prolaz u obrazovne institucije dobili su kroz proces prilogađavanja države Srbije evropskim institucijama i to sve preko NVO koje zbog evropintegracija imaju maltene legalan pristup srpskom obrazovnom sistemu i njegovim izmenama i dopunama. NVO poput Labrisa ( NVO za lezbejska i ljudska prava), Incest trauma centar, Fond za otvoreno društvo, Inicijativa mladih za ljudska prava i brojne druge strukovne NVO,CEPRIS, specijalizovane za svaku oblast ne samo društva već i obrazovnog sistema, godinama učestvuju u oblikovanju obrazovnog sistema u Srbiji.

Dakle, osim kroz medije i vrlo agresivnu propagandu čiji je spektar delovanja toliko širok da se poruke koje šalju, mogu pronaći od crtanih filmova pa do nalepnice na običnoj flašici vode, ipak je najokrutnije sproveden kroz školski sistem.

NVO, koje služe kao civilna vojska u proksi ratu Zapada protiv Srbije zaista učestvuju u indoktrinaciji naše dece, mi već danas imamo omladinu čiji je prag tolerancije prema LGBTQ+ populaciji toliko nizak, da ne postoji nikakav otklon od te bolesti, nego se čak smatra kao pozitivna tačka u sistemu društva, čak i kao mogućnost za napredovanje.

A ono što uporno pokušavaju da nametnu, to jest tradicionalno uređenje društva, patrijahalni motivi, odnos prema Rusiji, Kosovo i Metohiji i povratku svih srpskih zemalja u okvire Srpskog sveta, posebno odnos prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi, kao zaostavština balkanskog primitivizma koji je eonima daleko od liberalnog i slobodnog zapada.

Ipak, i ogromnih napora i ko zna koliko uloženog novca za preumljenje srpskog naroda i omladine, njihov uspeh je neznatan. To smo videli tokom proteklih izbora, ali i u slučaju brojnih drugih dešavanja tokom godina. Na nekim mestima tolerancija prema liberalnim idejama jeste opala, kao u slučaju LGBTQ+, ali su recimo Litije koje su prethodile najvećoj “Evropskoj gej paradi 2022. “, u kojima je učestvovalo na stotine hiljada Srba, zapadnim neprijateljima jasno stavile do znanja da postoji nešto što ne može da se kupi i da taj osećaj inferiornosti koje ima izvestan broj osoba koje žive u Srbiji (a ne mora značiti pod obavezno i da su u pitanju Srbi, jer je pre svega Beograd najveći multietnički grad u Srbiji) je mnogo manji nego što pokušavaju da prikažu.

Zatim, imamo situaciju u Crnoj Gori, gde je do pre svega nekoliko godina broj onih koji su se izjašnjavali kao Crnogorci naglo opao. I tu nije bio u pitanju sukob srpskog i crnogorskog naroda, već direktan upliv zapadnih NVO koji su od ove državice nakon razlaza sa Srbijom napravile mafijašku guberniju. Ali to im nije bilo dovoljno, već su kao i među svim pravoslavnim narodima, ili onima koji imaju blagonaklon stav prema Ruskoj Federaciji, pokušali stvaranje nove nacije, nove crkve, i svih drugih paralelnih institucija koje su neprijateljski okrenute prema onima koji se i dalje izjašnjavaju kao Srbi. Ali kada je došlo do udara na SPC jasno se videlo da je broj onih koji nisu podlegli zapadnom uticaju daleko veći nego što se mislilo i to je pokrenulo novi talas. Talas resetovanja i želje za stvaranjem Srpskog sveta.

Posebno je interesantno da sa jedne strane postoje brojne NVO širom srpskih zemalja, dakle i Crne Gore i Srbije i Republike Srpske i da njihovi sponzori troše basnoslovne sume novca kako bi vršili svoj uticaj, dok sa druge strane postoji daleko više zdravih udruženja, pojedinaca, nezavisnih medija, koji bez ikakve pomoći države(čak se može reći odmoći), naravno i bez ikakve pomoći Rusije (mada nju neprijatelji Srbije vide na svakom koraku i u svemu), uspevaju da zadrže koliko toliko taj tradicionalni svet, naravno prilagođen novom dobu, ali sa svim onim elementima srpstva koja određuju nečiji identitet.

Danas imamo situaciju sa Rezolucijom o navodnom genocidu u Srebrenici i brojne pojedince u srpskom narodu koji zagovaraju donošenje Rezolucije, jer će kako navode, to doprineti pomirenju i boljim odnosima na dugoročnom planu. Iako je iz aviona vidljivo da je Rezolucija svojevrstan vid kazne za političke poteze režima Srbije i Republike Srpske. No, da ne ulazimo u samu problematiku Rezolucije, odnosno razloga njenog podnošenja, jer bi u tom slučaju morali da se vraćamo decenijama unazad i razlažemo dalje problem politiku povlačenja koju je svaki režim vodio, ali na koju su debelo uticale NVO i strani faktori koji i dalje imaju vrlo visoke pozicije u sistemu, gde se jasno vidi da koherentnosti u režimu nema ali da je u odnosu na neki raniji period u zdravijem stanju.

Kao što smo na samom početku konstatovali, posebna opasnost se vidi u kontroli nad obrazovnim sistemom, jer su strani interesi koncentrisani na indoktrinaciju i uništenje srpske omladine. Ne samo kroz džender, voak i slične liberalne ideologije, nego i na društvene nauke poput istorije. Jer kroz sve društvene nauke je proteže jedan niz bolesnog preumljenja koji je u vezi jedan sa drugim. Uzimajući u obzir ovu strategiju, zaključuje se da oni koji kontrolišu obrazovanje imaju dugoročnu kontrolu nad nacionalnim identitetom, odnosno u našem slučaju sa brisanjem nacionalnog identiteta i stvaranjem jednog novog.

Pomenuli smo hapšenje bivšeg predsednika SRJ Slobodana Miloševića, zatim srpskih generala Ratka Mladića, Vladimira Lazarevića, Nebojšu Pavkovića, zatim Radovana Karadžića i čitav državni vrh koji je bio deo odbrambenih ratova širom bivše SFRJ. Pored činjenice da su uhapšeni, u čitavom haškom tribunalu, pored Hrvata, muslimana i brojnih šiptarskih terorista, jedino su Srbi bili ti koji su osuđeni. Slobodan Milošević je i preminuo u zatvorskoj bolnici. I to su neke vidljive činjenice, odnosno to je istina koju oni žele da nam nametnu kao deo istorijskih činjenica. I pozivajući se na to kao svojevresnu podlogu o našoj zločinačkoj nameri, sve ostalo bi trebalo da prihvatimo “zdravo za gotovo”.

Ukoliko su svi hrvatski generali oslobođeni optužbe i pored činjenice da su izvršili etničko čišćenje Srba na prostoru trenutne države Hrvatske koja u deo sebe uključuje i Srpsku Krajinu, i da istoriju koju srpska deca uče u školama piše sektor NVO koje plaća zapad, isti onaj zapad koji je zajedno sa Hrvatima učestvovao u etničkom čišćenju Srba sa prostora TDH (Trenutne države Hrvatske), a da se ti udžbenici štampaju u Hrvatskoj i plasiraju srpskoj deci kao istina, jer samo kroz takve programe možemo nastaviti ka evrointegracijama.

Po istom principu se se dešava i prevara u Srebrenici, možda najveća prevara u istoriji na ovim prostorima. Bez ijednog elementa koji bi neki zločin označio kao genocid, sa snimcima koji govore u prilog tome, svedocima, čak i svedocima čija se imena nalaze na spomen obeležju, mi imamo generala Ratka Mladića u Haškom tribunalu, a na drugoj strani Nasera Orića čije su jedinice vršile stravične pokolje širom BiH na slobodi kako uz podršku zapada zagovara nove zločine nad Srbima.

I tu, na delu imamo dvostruke aršine. I Srbija i BiH imaju za cilj da budu deo Evropske unije, međutim ono što je Srbiji uslov, Bosni i Hercegovini nije, šta više dok nama menjaju nacionalni identitet, otimaju nam istorijske ličnosti i pred čitavim svetom od nas stvaraju genocidan narod, tzv Bošnjacima prave identitet i poklanjaju im naše istorijske ličnosti, poput Bana Kotromanića i slično.

I sada se vraćamo na početak, ovde su iznete samo površne stvari, problem sa okupacijom i zahtevima zapada je mnogo dublji i kompleksiniji, ali je svakako epilog uvek isti. U ovom trenutku na svetskoj političkoj sceni mi nemamo nijednog jedinog prijatelja koji je stao u odbranu Srbije i protiv rezolucije o navodnom genocidu u Srebrenici, osim Rusije. Možda mi i nismo zadovoljni i imamo veća očekivanja od Ruske Federacije, ali sam ovaj čin je toliko veliki da je dovoljno da se samo zapitamo – šta bi bilo da nema tih ruskih poteza? Možda je dovoljno samo pratiti sudbinu Jermenije i naroda koji u njihovom izvornom obliku nestaje.

Autor: Vesna Veizović

Izvor: Vaseljenska

Hvala na poverenju! Molimo vas podelite, širite istinu!