Istorija

Božićni masakr u Kravici

Masakr u Kravici  je naziv za masovno ubistvo stanovnika srbskog sela Kravica nadomak Bratunca (region Srednjeg Podrinja), koje su izvršili pripadnici 28. divizije muslimanske tkz. Armije Bosne i Hercegovine na pravoslavni Božić 7. januara 1993. godine.

Žrtve Naserovih hordi zla

Tada je ranjeno 82 ljudi, nestalo 7 meštana, a ubijeno 49 mještana srbske nacionalnosti, dok je više od 1.000 Srba preko rijeke Drine potražilo spas u Srbiji. Najmlađa žrtva bio je Vladimir Gajić od 4 godine, a najstarija žrtva Mara Božić je imala 84 godine…

Zločince je predvodio lično komadant Naser Orić. Njega je Haški Tribunal 2008. godine oslobodio svake krivice, tako da za ovaj monstruozni zločin nije odgovarao niko.

Muslimanski ekstremisti su o ovom monstruoznom zločinu čak i spjevali pjesmu, koja se često može čuti javno na njihovim svadbama i veseljima.

RANIJI ZLOČINI

Zločinac koji umesto da bude kažnjen, nagrađen od Zapad

Pripadnici muslimanske tkz. Armije BiH, predvođeni Naserom Orićem su otpočeli svoju genocidnu odiseju još u maju 1992. na Đurđevdan, kada su napadali male srebreničke zaseoke.

Već na pravoslavni praznik Petrovdan 12. jula 1992. godine napravili strašane pokolje u 20-ak srbskih sela oko Srebrenice (Zalazje, Sase, Soloćuša, Gostilj, Gniona, Osredak, Viogor, Studenac i Pećišta…) i 20-ak sela oko Bratunca (Ratkovići, Brežani, Magašići, Zagoni, Biljača, Fakovići, Bjelovac, Sikirić, Podravanje…). Tom prilikom je ubijeno više od 400 srbskih civila u srebreničkim selima i još 560 Srba u bratunačkim selima.

Tokom ljeta 1992. nastavljaju se borbe između muslimanske vojske, kojima pomažu mudžahedini i Vojske Republike Srbske. Žestoke borbe su vođene u oblasti Kravice i Ježestica, tokom jeseni 1992. godine. A početkom januara 1993. godine, muslimanski vojnici ponovo su napali Srbe uglavnom u pravcu Kravice i Ježestice.

ZLOČIN

Ujutro 7. januara 1993. na pravoslavni Božić, muslimanski vojnici su napali bratunačka sela: Kravicu, Ježesticu i Šiljkoviće. Detalje napada su isplanirali muslimanski komadanti Hamed Salihović i Ramiz Bećirović. Oko 3.000 dobro naoružanih muslimanskih vojnika, predvođene Naserom Orićem napale selo koje je branila samo seoska straža koja je izginula u borbi štiteći odstupnicu oko 1.000 izbjeglica iz Kravice, ali i stanovnika okolnih sela Šiljkovići, Ježeštica, Banjevići, poginulo je 49 ljudi. Žrtve su bile stanovnici sela Kravica, od kojih su neki upravo napuštali crkvu poslje božićne službe.

Žrtve masakra su osim pripadnika seoske straže bili i djeca i starci. Najmlađa žrtva, Vladimir Gajić, je imao samo četiri godine, a Novica Bogićević 14 godina, dok su među žrtvama i Vladimir Stojanović od 78, Risto Popović 73, a najstarija žrtva Mara Božić je imala 84 godine.

Ranjenih je bilo 82 Srba dok je tokom cijelog rata Kravica izgubila 158 mještana. Spaljeno je 690 kuća i oko 2.000 pomoćnih i 27 društvenih objekata. Srbska crkva je sravnjena sa zemljom, a pravoslavna groblja su uništena i grobovi prekopani. Prije paljevine je izvršena opšta pljačka od strane više hiljada muslimanskih civila koji su zajedno sa vojnicima muslimanske tkz. Armije BiH učestvovali u napadu. Srbske izbjeglice su po najvećoj zimi i dubokom snijegu pregazile reku Drinu i prešle u Srbiju.

Bez jednog ili oba roditelja ostalo je 101 dete.

Zarobljenom Anđelku Miladinoviću iz Ježestice pred majkom Savkom, odsjekli su glavu, zavezali je za vozilo i odvezli u Srebrenicu, o čemu postoje fotografije, a Slavku Miladinović su nakon zlostavljanja, takođe, zaklali sa još nekoliko civila. O tome je svjedočio Dragomir Miladinović iz Kravice čiji su sinovi Ratko i Đorđe ubijeni toga dana. Pored njih poginuli još braća Vojislav i Radojko Bogićević, Krstivoje i Ivan Đukanović, Anđelko i Dragan Mlađenović, Vidosav i Miladin Đokić, Vujadin i Miladin Dolijanović.

Srbski dželati: muslimanski koljači iz Srebrenice

POSLJEDICE

Muslimanska vojska pod komandom Nasera Orića je nastavila svoje krvave pirove u srbskom selu Skelani, kraj Srebrenice 16. januara 1993. godine, kada je ubijeno 114 Srba, od čega 70 je bilo civila.

U martu 1993. vojska Republike Srbske je započela kontraofanzivu i nakon 70 dana konačno oslobodila Kravicu. Tek tada su mještani sela Kravice na bratunačkom groblju mogli da sahrane svoje mrtve. Između maja 1992. i januara 1994, srbska sela i zaseoka, njih 192 u širem regionu Srebrenice su opljačkana i spaljena, ubijeno je 1.300 Srba, a mnogo više je pobjeglo.

Tokom 1994. i 1995, komandant Srebrenice Naser Orić je pozivao strane reportere u svoj stan da bi im pokazivao video-kasete koje su prikazivale odsječene glave Srba, kuće u plamenu i gomile leševa. Zapadni mediji su skoro u potpunosti ignorisali masakr u Kravici u vrijeme kada se desio.

Predsjednik Srbije, Boris Tadić je tek 2006. godine prisustvovao pomenu srbskm žrtvama iz Kravice.

IZJAVE SVEDOKA

Rade Stjepanović iz Ježestice ovako opisuje nalet Orićevih hordi:
„Sa obližnjeg brda koje razdvaja selo na dva dijela, neprijatelji su počeli paljbu iz bacača, mitraljeza i pušaka. Dobro su štitili svoje ljude dok su ulazili u selo. Išli su kao ludaci i najljuće zveri, imali su za cilj da unište selo i uzmu plijen. Morali smo da se povlačimo na drugo brdo, a pomoć nije dolazila.

Kasnije, došli smo do naših mrtvih i ranjenih, a slike su bile stravične. Našli smo dva mrtva brata Dragana i Anđelka Mlađenovića, kome su muslimani odsjekli glavu do ramena, i njihovu mrtvu majku Savku.“

Milena Milanović iz Kravice, kazuje slijedeće:
– „U Kravici i okolnim selima živeli su samo Srbi. Užas se dogodio za Božić 1993. Zlikovci nisu imali milost ni prema kome. Ubijali su starce, žene i nejač. Odsjecali su glave, udove, masakrirali već ubijene, urezivali im turske polumjesece i ustaške šahovnice.

Ubijeno je 56 ljudi, a isto toliko ranjeno. Neki preživjeli su bježali ostavljajući ranjene. Ne mogu da zaboravim strašnu viku fanatika. Kasnije sam čula da su neki nesrećnici zarobljeni i odvedeni u srebreničke zatvore.“

SUĐENJA I OPTUŽNICE
 
Do sada je za učestvovanje u ovom masakru u Kravici suđeno Naseru Oriću, ali ne za masakr stanovnika Kravice, pošto je Haško tužilaštvo smatralo da za to nema osnova (?!) jer su u Kravici poginuli uglavnom vojnici (seoska straža), a ne civili.

Naser Orić je bio komandant jedinica tkz. Armije Bosne i Hercegovine na teritoriji Srebrenice tokom rata u Bosni i Hercegovini i po sopstvenom priznanju datom tokom kasnijeg suđenja pred Haškim tribunalom, učestvovao je u napadu na Kravicu.

U Kravici je nakon bosansko-hercegovačkog rata podignut spomenik srbskim žrtvama, koje su postradale 1992-1995.

On je 28. marta 2003. optužen od strane tužioca Haškog tribunala, Karle del Ponte po više osnova uključujući i prekomjerno uništavanje imovine u vlasništvu stanovnika sela (među kojima je i Kravica) uglavnom naseljenih Srbima. Pripadnici SFOR-a su ga uhapsili 10. aprila 2003. godine.

Naser Orić je 30. juna 2006. osuđen na dvije godine zatvora i pušten na slobodu, pošto je u pritvoru već bio proveo preko tri godine. Nije proglašen krivim za uništavanje imovine u Kravici već je osuđen po osnovu komandne odgovornosti, zato što nije preduzeo odgovarajuće korake da spriječi ubistva i okrutno postupanje svojih potčinjenih prema zatvorenicima srbske nacionalnosti u policijskoj stanici u Srebrenici 1992-1993.

Sudsko vijeće Haškog tribunala je u presudi konstatovalo da je u Kravici ali i u obližnjim selima Ježestica i Šiljkovići uništen i spaljen veliki broj kuća i ostalih građevinskih objekata ali na osnovu pruženih dokaza nije moglo da zaključi da se sva ova uništavanja mogu pripisati isključivo bosanskim muslimanima.

Sudsko vijeće je konstatovalo je da je ogroman broj civila muslimana (uglavnom izbjeglica) bio prisutan pre, tokom i posle napada na Kravicu i da nije bilo moguće kontrolisati ih i spriječiti da izvrše uništavanje imovine stanovnika sela Kravica i Ježestica.

Naser Orić je 3. jula 2008. godine, poslije žalbe, pravosnažno oslobođen krivice po svim tačkama optužnice.

Da se ne zaboravi i ne ponovi!

Izvor: zlocininadsrbima.com